Jemmon Foe

Met een marathon van 24u in de pc-klas is ons bachelorproject dan toch eindelijk afgeraakt.  Het was een jaar van hard zwoegen, lange dagen, stomme errors en duizend keer op hetzelfde klikken. Maar er zijn toch verschillende dingen die ik nooit vergeten zal:

• de sfeer van iedereen die samen in de pc-klas zit, allemaal aan het werk,
• het samen eten bestellen om 3 uur ’s morgens,
• het illegaal naar boven glippen achter koffie als de proffen vertrokken waren,
• de plagerijen, waarbij iedereen wel eens het onderspit moest delven,
• de verwijten die wel eens heen en weer vlogen, maar altijd met een lachende ondertoon,
• de bezoekjes van de Security, die altijd blij zijn als ze eens met iemand kunnen babbelen in het midden van de nacht,
• de gevechtjes om de frustraties af te reageren, die gingen van met dingen smijten (zoals waterflessen, pizzadozen, druiven, klokhuizen, ongeloofelijk veel scheldwoorden, bordstiften, stoelen, bananenschillen,…) tot elkaars stoelen een beetje heen en weer duwen, tot het effectief vechten (elkaar op de grond duwen enzo…),
• de prachtige kleur van de zon als hij ’s morgens boven de gebouwen K,S en M begint uit te piepen en zachtjes de ramen van de pc-klas invalt,
• …

Maar laat ik vooral ook voor mijzelf noteren dat het verdorie veel werk was, want seffes wil ik er nog eens aan beginnen.

En wat is het eerste dat je doet als je thuiskomt na zo’n project? Juist ja, je computer aanzetten.