Jemmon Foe

Een mens pept zich dan helemaal op om de regen te trotseren, doet al zijn mutsen en regenjassen aan, blijkt dat er dan toch geen repetitie is zeker? (Damn you, herfstvakantie die ik niet heb!).

Maar onderweg kwam ik iets heel grappigs tegen, wat het wel weer goedmaakte.  Ik hoorde zo wat kletteren door de schapenstraat, en aan het begin was er daar zo een deksel van op een rioolput aan het kletteren.  Ik dacht dat er daar een of andere pipo onder zat die wat zot aan het doen was en ik keek al rond naar verborgen camera’s, maar geen kat te zien, en al zeker geen camera’s.  Dan zag ik water spuiten uit het rioolputje een beetje verder.  De riolering kreeg dus zoveel regenwater te verwerken (aan hoge snelheid precies) dat het riooldeksel omhoog kwam.  Heel vreemd, maar wel grappig.  Ik hoop voor de bewoners van die straat dat het niet te lang geduurd heeft, want dat maakte veel lawaai.

Emmie, originally uploaded by jemmonfoe.

Het was een prachtige dag, dus met een vriendin wat gaan wandelen in het Arenbergpark. Ik had een kodak geleend van een vriend en daarmee kon ik wat herfsttafereeltjes vastleggen. De resultaten zijn leuk maar niet altijd even goed gelukt.

Brugse zwanen, originally uploaded by jemmonfoe.

Eentje uit de oude doos

zonsondergang op de vesten, originally uploaded by jemmonfoe.

Zondagavond, fantastische zonsondergang, ik moest er een foto van nemen!
Maar nu is de batterij van mijn fototoestel wel plat (als je naar mijn vorige post kijkt zal je wel snappen waarom) dus zal ik deze week waarschijnlijk geen nieuwe foto’s meer kunnen posten. Maar volgende week neem ik mijn oplader mee naar mijn kot, en dan moogt ge terug foto’s verwachten!

Me, myself and I, originally uploaded by jemmonfoe.

Een namiddagje zot doen op kot

Ik ga een nieuwe wending geven aan deze blog.  Aangezien ik graag foto’s trek en ik die foto’s graag met mensen deel, zal ik vanaf nu proberen elke dag een nieuwe foto op deze blog te zetten.  Dit om mijzelf te oefenen in het trekken van foto’s, en hopelijk krijg ik wat commentaren (goed en slecht) zodat ik mijzelf kan bijsturen.

Ik besef dat elke dag een mooie foto maken niet gemakkelijk zal zijn, maar dan zal ik eens in mijn archief gaan zoeken om iets anders met jullie te delen.  Elke dag bloggen zal een andere uitdaging worden, maar ik ga ervoor.

Ik zou mijzelf geen fotograaf noemen, maar sinds ik op Erasmus elke dag een fototoestel bijhad en alle mooie dingen die ik tegenkwam kon vastleggen op foto, ben ik wel gebeten door de fotokriebel.  Ik fotografeer het liefst mensen en mooie/grappige dingen die ik tegenkom.  Al mijn foto’s zullen genomen worden met mijn trouwe Canon Ixus 70.  Mensen die graag eens een namiddagje zouden gaan foto’s trekken samen met mij: graag! Je kan mij altijd contacteren op loesjeblogt -at- gmail punt com

Lang geleden dat ik nog zo gelachen heb.  Dat is het eerste wat in mij opkomt over gisterenavond.  Er was nochtans niet zoveel om over te lachen: het regende, we moesten met het openbaar vervoer en de trein had,rara, vertraging, we moesten veel te lang rechtstaan en mijn voeten deden pijn, de film was leuk maar niets nieuws, we hebben geen prijzen gewonnen, we hebben geen lief opgedaan, en ik was doornat toen ik om 1 uur eindelijk thuis arriveerde.

Maar wat een leuke meidenavond. Gewoon wat kletsen, uitzoeken wat er voor leuks in de goodiebag zit, hopen op een prijs bij de tombola, zuchten over knalroze comic sans, giechelen bij de knapperd in de film, spreken over de toekomst, roddelen, gemeen kijken naar de vrouwen die geen girl geeks waren en die dus geen broodjes mochten,…

En ja, de trein had vertraging.  Maar we waren zo enthousiast aan het babbelen dat ik daar eigenlijk niet veel van gemerkt heb.  En die knappe jongen met zijn gitaar naast ons die stiekem zat mee te giechelen waarschijnlijk ook niet :)

En ja, het regende.  Maar het was niet koud, en de babbel was leuk, zodat ik het helemaal geen erg vond om een ommewegje te maken.  En ja, ik was doornat, maar mijn warme pyjama en de chauffage hebben dat allemaal snel verholpen.  De bonnen uit mijn goodiebag liggen nu nog te drogen, maar ik zal die waarschijnlijk toch niet gebruiken, dus dat boeit niet.

Conclusie: het was heel leuk, bedankt aan Lime en Kathleen en al wie ik gesproken heb, aan Clo om het te organiseren en aan Kinepolis voor de sponsering.

Amai, zelfs na 5 maand posten komt er hier elke dag gemiddeld nog 5 man kijken of ik niets nieuws gepost heb, of gewoon voor de zever die ik daarvoor gepost heb.  Das heel lief van jullie.

En hoewel ik wordpress voor het eerst sinds 3 maand weer opengedaan heb, kan ik niet beloven dat ik vanaf nu terug ga regelmatig bloggen.  Ik kan zelfs niet beloven dat ik nog ga bloggen.  Bloggen doe ik namelijk als ik daar goesting in heb, en de laatste tijd heb ik geen behoefte meer om mij literair uit te leven op het internet.  Maar dat komt misschien wel terug, als  iedereen mijn gezaag beu is :).

Een van de redenen waarom het zo lang stil is geweest, was mijn Erasmus.  Ik heb 5 maand in Spanje gezeten, en daar probeerde ik regelmatig te schrijven om familie op de hoogte te houden, waardoor een extra blog er een beetje teveel aan was.  Dan kwam ik terug en vertrok ik naar Ijsland, en daarna op Joker-reis naar China, Nepal en India.  Nu zit ik al terug een maandje in Leuven en vul ik mijn dagen met vriendjes terugzien en vertellen wat ik allemaal gedaan heb tijdens mijn afwezigheid.

Ik zit nu in mijn laatste jaar en dat betekent dus: thesis.  Ik ben heel blij met mijn onderwerp, maar het is allemaal nog een beetje zoeken.  En veel schrijven.

Mijn leven is veranderd, ik ben veranderd, nu nog eens zien hoe dat allemaal uitdraait.  Maar ik ben wel nog altijd single (veel zagen daarover helpt om een lief te vinden, of toch om veel lezers te hebben, volgens Lime en Kathleen).   En laat ik daarmee deze meta-blogpost* afsluiten.

*meta-bloggen: bloggen over het bloggen.

Wat zorgt ervoor dat rood in bruin verandert?

Antwoord bij meer lezen.

(Meer…)

Ik weet het, het is ondertussen al op zoveel andere blogs verschenen, maar ik vind dit zo schitterend dat ik niet anders kan dan het posten.  Ik heb het ondertussen al meermaals bekeken, vanuit mogelijke standpunten die er op youtube te vinden zijn, en ik krijg er nog altijd tranen van in mijn ogen. Zo schitterend.

Ik vind het schitterend hoe de mensen reageren (al zie je wel dat sommige reacties gespeeld zijn omdat die mensen meedoen), ik vind het fantastisch hoe de groep dansers onopgemerkt maar gestaag aangroeit, ik vind het prachtig om zien hoe mensen spontaan beginnen te klappen en mee te dansen (alhoewel wederom een deel gespeeld is door insiders).  Let vooral op het gezicht van de vrouw op de trappen wanneer de kindjes naar beneden komen, schitterend gewoon.