Verbazingwekkend komt hier nog gemiddeld 1 persoon per dag kijken, maar ik vermoed dat die gestuurd zijn door Google.  En al diegene die zo lief geweest zijn om mij nog niet te verwijderen uit hun feedreader volgen mij waarschijnlijk op Facebook, dus dat neemt ook alweer de nood voor een update over mijn leven weg :).

De reden voor mijn plotselinge return is mijn Life list.  Je kon het al zien hier en hier en hier en hier, maar ik heb er dus ook eentje voor mijzelf gemaakt.   Hij zat al lang in mijn gmail drafts, maar ik heb hem nog maar onlangs aangevuld tot een cijfer dat ik mooi genoeg vond om te publiceren.  Dus hier is hij: mijn Life list, met zo’n 99 haalbare en minder haalbare levensdoelen.

Je weet wel, soms als iemand je iets verteld of je leest iets op het internet, dat je zegt “ooooh, dat zou ik ook graag eens doen!”.  Dat had ik dus ook, vooral met reizen eigenlijk.  Dus besloot ik om mijn post-itjes hier en bladwijzers daar te combineren tot mijn Life list.  Ik heb ook wat inspiratie opgedaan van de andere life lists op het internet (je moet tenslotte op een manier aan 99 geraken), maar ik heb alleen maar ideeën gekopieerd die ik zelf supergraag zou doen.  Ik besef dat ik waarschijnlijk niet alles zal kunnen realiseren, maar dat is ook het doel niet van deze lijst.   Mijn lijst is eerder opgevat als: het zou cool zijn als ik op het einde van mijn leven deze dingen gedaan heb.

Ik heb enkele dingen op de lijst gezet die ik al gedaan heb, gewoon omdat ik vond dat ik die dingen in mijn leven toch zou moeten doen, zelfs als besefte ik dat niet voor ik ze gedaan had.  Dat was een ingewikkelde zin.   Maar you get my point hoop ik.  Het zijn ook dingen waarvan ik denk: “dat was zo cool, dat zou iedereen moeten doen in zijn leven!”.

Om een mooi overzicht te behouden heb ik mijn life list op een aparte pagina gezet, maar je mag hier gerust commenten als je het verhaal over een puntje of een realisatie wilt horen. Als iemand dit leest ten minste :)

Een van de coole resultaten van een spontane “fotoshoot” met mijn vriendje op de wallen in praag

Ik vraag me al een tijdje af hoe dat komt. Maar nu denk ik dat ik het antwoord heb gevonden*. Ik ben gewoon zo gelukkig met mijn leven, dat ik af en toe wel een beetje moet snotteren om dat in balans te houden (ying en yang enzo). Mijn leven is niet perfect, verre van zelfs. Ik vloek regelmatig op die fietsketting die er nogmaals afvalt, ik zit tot 3 uur ‘s nachts in de pcklas aan mijn thesis te werken, om dan na 2 uur wachten te merken dat je code klaar is maar dat gewoon niet laat merken, ik vind geen tijd om deftig te eten en al zeker niet om naar huis te gaan. Maar tegelijkertijd kan ik zo genieten van het eerste lentezonnetje dat komt piepen, van de krokussen op de vesten, van een gezellig avondje met mijn vriendje of een pint met mijn vrienden.

Ik kwam vandaag iemand tegen die er heel triestig uit zag, en ik was er zo kapot van dat ik die niet kon helpen. Toen besefte ik dat ik eigenlijk wel heel gelukkig ben, en dat ik meer moet zeggen tegen de mensen die ik graag zie dat ik ze graag zie. Bij deze: ik zie jullie graag!

*Ik kan het natuurlijk ook op mijn hormonen steken, maar dan wil ik niet weten wat er gebeurt als ik ooit zwanger wordt!

Ps: Wat een melige blogpost! Mijn excuses daarvoor. Wegens gebrek aan dagboek moeten jullie al die melodramatische zever verwerken.
pps: wie heeft al die muggen in mijn kamer gelaten? Ik haat die beesten! Die zuigen mij helemaal lek, ik heb nu al jeuk overal.

Raad eens waar ik naartoe geweest ben? Diegene die het weten mogen niet raden!

2009 begon met een goeid nieuwjaarsfeest op de 501, en daarna de gebruikelijke blok en examens (altijd fun).  Dan, 27 januari, was mijn fantastische afscheidsfeestje.  Ik was kapot van de examens en kon er dus niet ten volle van genieten, maar oh my, wat was me dat een feestje.  Toen ik om 9 uur ‘s morgens naar mijn kot strompelde bedacht ik mij:”4 uur slaap, en dan nog een feestje.  Oh no!”.  Maar ook de winterblogbbq bleek superleuk, en dus moest ik de zondag doodmoe vaarwel gaan zeggen tegen de familie. De maandag pakte ik mijn valies, en voor ik het wist zat ik op de trein met 2 loodzware valiezen onderweg naar San Sebastian.

Zo een trein nemen en niet weten waar je terecht zult komen, het is een hele beleving.  In gestunteld Spaans gemengd met Engels en Frans proberen hulp te vragen ook.  Uiteindelijk geraakte ik op het jeugdhotel, en enkele dagen later vond ik mijn eigen kamer.  De eerste dagen was het moeilijk wennen (de wereld kan enorm vijandig lijken als je amper iets verstaat rondom je) maar toen ik mijn kotgenootje Katrine (Deense en ook erasmusstudente) leerde kennen voelde ik mij plots al veel meer op mijn gemak.  Mijn erasmuscoördinator toonde mij de campus en samen met de andere erasmusstudenten verkende ik het stad.  Mijn kot lag op 2 minuten wandelen van het strand, en de zee kon mij altijd bekoren.  Ik volgde surflessen en ging op weekend.  Ik leerde Spaans en een beetje Deens.  Ik volgde lessen en ging feesten.  Het was niet de beste tijd van mijn leven, zoals het voor anderen wel was, maar ik heb er wel veel uit geleerd, en ik wil iedereen dan ook aanraden om op Erasmus te gaan.

7 juni zat ik dan terug op de trein naar huis.  Vroeger als verwacht, maar ik mocht van de huisbaas geen halve maand huren, en aangezien ik toch geen examens had, besloot ik dan maar (als eerste van de erasmusstudenten) naar huis te vertrekken.  Thuis was alles nog zoals ik het achtergelaten had (d’oh).  Ik ging 11 dagen werken als enqueteur (enquetiste? vragenstelster? mensenlastigvalster?) in de Brico plan-it, en voelde mij plots heel oud.  Al die mensen die hun eigen huisje aan het verbouwen waren, gingen trouwen, en die dan 2 jaar jonger dan mij bleken… Damn.

Gelukkig was dat gevoel snel over toen de job gedaan was en ik feestjes kon bouwen met al mijn vriendjes die dan uit de examens waren.  Wat was ik blij dat ik nog student was. Toen kwamen de puntjes.  Alles erdoor, 1 vak niet afgelegd.  Ik besloot dat op te sparen voor het volgend schooljaar en vertrok op reis.

Eerst naar Ijsland.  Met 3 vrienden van de unief voor 3 weken gaan trekken.  We hadden nog niet veel gepland, en we hadden ook nog niet zoveel ervaring met trekken, maar met de juiste reisgidsen en gezond verstand is alles op zijn pootjes gevallen en hebben we een fantastische reis gehad.  De groep klikte, het land was prachtig en dankzij de crisis was het allemaal betaalbaar.  Johei!

Dan had ik net genoeg dagen om al mijn foto’s op de computer te zetten en mijn was te doen, want toen vertrok ik naar Azië! Ik had mij ingeschreven voor een rondreis met joker, waarbij we eerst Bejing, dan Tibet, dan Nepal en als laatste India aandeden.  Met 7 andere onbekenden op reis gaan is niet evident, maar de groep klikte enorm goed. En wat we gezien hebben…het is te veel om op te sommen, ik heb zelf nog altijd niet alle foto’s bekeken.  Zotte reis gewoon.

En toen was het september.  Ik weet niet meer wat ik toen gedaan heb, maar het is alleszins voorbij gevlogen.  Voor ik het wist was het academiejaar terug bezig, en zat ik in mijn laatste jaar.  Dit jaar valt het me echt op hoe weinig studenten ik nog ken, en hoeveel proffen en assistenten ik wel ken.  Weird.

Nu, bij laatste jaar zijn hoort ook een thesis.  Mijn titel luidt “spread of influence in the blogosphere”.  Voor diegene die echt geïnteresseerd zijn: ik zal u op het einde van het jaar een kopie sturen om na te lezen :)

Het laatste, maar niet het minste dat noemenswaardig is over 2009 is mijn zoeteke.  Mijn bolleke.  Mijn schatje.  Ik mag hem dan wel zo niet noemen, maar ik kan het niet laten.  Ik ken hem al 4 jaar, maar toch waren we nooit meer dan goeie vrienden.  Tot september.  Ik had het nooit kunnen voorspellen, maar toen ik hem kuste wist ik: dit is voor lang.  En kijk, we zijn nu bijna 3 maand samen en ik zie hem elke dag liever.  En opeens voel ik mij veel volwassener, want ik word nu overal uitgenodigd “met partner”.  Hihi :)

Voila, dat was mijn zot jaar.  Het lijkt veel langer dan een jaar.  Het pre-erasmus-tijdperk ligt dan ook ver in mijn geheugen.  2010 belooft niet bepaald kalmpjes te worden, want er zijn al 2 reizen gepland, en als die thesis op tijd af geraakt, zal er wel nog eentje of 2 bijgeboekt worden.  2010 is ook het jaar van de grote beslissingen, want ik ga afstuderen, en dan… Maar hey, ik heb nog tijd genoeg om dat te beslissen, ik laat jullie volgend jaar wel weten wat het geworden is :)

contrast, originally uploaded by jemmonfoe.

Een prachtig winterzonnetje en veel sneeuw: meer heb je niet nodig als je op wandeling gaat. Zie voor meer foto’s op mijn flickr.  Klik op de foto om hem volledig te zien.

Ik ben gisteren op stap geweest op Arenberg, waar ik deze en nog enkele foto’s trok. De rest van de foto’s vind je op flickr (klik op foto).

Nog een zonsondergang, ik weet het, maar ik vind die kleurrijke zonsondergangen tegenwoordig zo de max dat ik het niet kan laten er een foto van te nemen. Spijtig dat ik geen interessanter uitzicht heb.

Straight from camera, 5 minuten geleden getrokken.