Jemmon Foe

Amai, zelfs na 5 maand posten komt er hier elke dag gemiddeld nog 5 man kijken of ik niets nieuws gepost heb, of gewoon voor de zever die ik daarvoor gepost heb.  Das heel lief van jullie.

En hoewel ik wordpress voor het eerst sinds 3 maand weer opengedaan heb, kan ik niet beloven dat ik vanaf nu terug ga regelmatig bloggen.  Ik kan zelfs niet beloven dat ik nog ga bloggen.  Bloggen doe ik namelijk als ik daar goesting in heb, en de laatste tijd heb ik geen behoefte meer om mij literair uit te leven op het internet.  Maar dat komt misschien wel terug, als  iedereen mijn gezaag beu is :).

Een van de redenen waarom het zo lang stil is geweest, was mijn Erasmus.  Ik heb 5 maand in Spanje gezeten, en daar probeerde ik regelmatig te schrijven om familie op de hoogte te houden, waardoor een extra blog er een beetje teveel aan was.  Dan kwam ik terug en vertrok ik naar Ijsland, en daarna op Joker-reis naar China, Nepal en India.  Nu zit ik al terug een maandje in Leuven en vul ik mijn dagen met vriendjes terugzien en vertellen wat ik allemaal gedaan heb tijdens mijn afwezigheid.

Ik zit nu in mijn laatste jaar en dat betekent dus: thesis.  Ik ben heel blij met mijn onderwerp, maar het is allemaal nog een beetje zoeken.  En veel schrijven.

Mijn leven is veranderd, ik ben veranderd, nu nog eens zien hoe dat allemaal uitdraait.  Maar ik ben wel nog altijd single (veel zagen daarover helpt om een lief te vinden, of toch om veel lezers te hebben, volgens Lime en Kathleen).   En laat ik daarmee deze meta-blogpost* afsluiten.

*meta-bloggen: bloggen over het bloggen.

Wat zorgt ervoor dat rood in bruin verandert?

Antwoord bij meer lezen.

(Meer…)

Ik weet het, het is ondertussen al op zoveel andere blogs verschenen, maar ik vind dit zo schitterend dat ik niet anders kan dan het posten.  Ik heb het ondertussen al meermaals bekeken, vanuit mogelijke standpunten die er op youtube te vinden zijn, en ik krijg er nog altijd tranen van in mijn ogen. Zo schitterend.

Ik vind het schitterend hoe de mensen reageren (al zie je wel dat sommige reacties gespeeld zijn omdat die mensen meedoen), ik vind het fantastisch hoe de groep dansers onopgemerkt maar gestaag aangroeit, ik vind het prachtig om zien hoe mensen spontaan beginnen te klappen en mee te dansen (alhoewel wederom een deel gespeeld is door insiders).  Let vooral op het gezicht van de vrouw op de trappen wanneer de kindjes naar beneden komen, schitterend gewoon.

Geen weegschaal hebben is een goed excuus om teveel suiker in je cake te doen.  Geen pottenlekker hebben is een goed excuus om schandalig veel deeg te eten.  Doen alsof je geen vrienden hebt maakt dat je lekker veel cake alleen kunt opeten.  Zalig!

Zegswijze van de week: wie zijn vinger verbrand kan warme cake uit de oven eten.

Edit: een slechte oven en een slechte vorm zijn ook een excuus om uw cake te laten aanbranden.  Gelukkig is het kroetje lekker!

Iets dat ik mij afvraag, en waar andere mensen waarschijnlijk meer ervaring mee hebben dan mij: Ben je arm als je niet meer kan eten wat je wil?  Of is het dan al te laat, en voel je het “arm-zijn” al veel eerder?  Of is dat nog maar het begin, en ben je pas echt arm als je niet meer kan eten als je honger hebt?

Eerstenvooral: aan al wie nu een “poken” dubbel heeft omdat hij er eentje voor niet kreeg op bbgd11: ik ben nog altijd pokenloos ;)

Voor de rest is alles nog goed met mij.  Mijn hoofd zit vol met verschillende talen, veel schoolwerk en veel plannen.  Want als anderen niet willen meewerken om uw dromen waar te maken, dan moet je het zelf maar doen.  Zo heb ik ervoor gezorg dat ik elke dinsdag en donderdag op een plank in het ijskoude water lig te dobberen, en heel af en toe poog een voet erop te zetten terwijl ik aan ongeloofelijke snelheid vooruitschiet.  Zo komt het dat ik dit weekend met een kajak een rivier ga afdalen, om daarna een beetje op een quad te gaan rondrijden. Zo heb ik nog wel een aantal plannen, al dan niet definitief.

Dromen komen hier op zeer grote snelheid op mij af, en omdat mijn gierige kant wat afgezwakt is worden ze ook vaker omgezet in daden. Nu ik mensen leer kennen van over heel de wereld flakkert dat verlangen om te reizen weer op, en aangezien je geen reispartner nodig hebt als je mensen gaat bezoeken zullen plannen misschien rapper daden worden.  Maar eerst flink werken voor al mijn vakken, want anders kan ik een mooie streep trekken door mijn eerste zit en vele reizen.

Morgen, wanneer het natuurlijk prachtig weer is en je rustig door de stad flaneert, geef dan eens een knipoog aan de knappe jongen (meisje) die je pad kruist. Je kent het wel, je kijkt elkaar 1 fractie van een seconde in de ogen om te zien of je elkaar kent, en dan is de moment. Voor jou is het spannend, want je moet goed voorbereid zijn en op je juiste moment een knipoog geven, en voor de ander is het een compliment of de gedachte dat je misschien een of andere tic hebt. Hoe dan ook, je loopt door alsof er niets gebeurd is, en de kans dat je die persoon nog terugziet in je leven is heel klein. Maar misschien heb je wel zijn dag goedgemaakt, en daar doen we het toch voor?

Puntjes zijn dagje vroeger dan verwacht aangekomen en ik ben very happy! De hoge punten had ik wel hoger verwacht, maar de lage punten had ik nog lager verwacht, en ik had dan ook een tweede zit verwacht. Maar niets daarvan, voor alles erdoor! De kleine kleine hoop op een onderscheiding is alweer de vuilbak ingekieperd, maar de verwachting van voor het eerst eerste zit te hebben maakt heel mijn dag goed. Ik denk dat ik goed ga dromen deze nacht.

Als single zijnde doe ik niet mee aan Valentijn.  Maar als ik dan toch iets moet posten, laat het dan dit zijn:

Black eyed peas met Where is the love?

Misschien niet het beste liedje ter wereld en niet het fantastische klipje, maar samen met de boodschap toch mooi.

Voor de rest alles goed met mij, gene paniek.  Ik probeer aan jullie te denken, maar erasmus is zo overweldigend, het is moeilijk om er een voorlopige synthese van te maken.  Maar ik doe mijn best, misschien komt het nog.

De laatste loodjes zijn het zwaarst.  En ik kan het weten.  Want ik heb niet alleen de laatste loodjes van mijn examens, maar ook de laatste loodjes van mijn Erasmus.  Mijn energie is op, maar ik zie het zitten.  Het laatste vak gaat vlot vooruit, en mijn todo-lijstje is bijna afgewerkt.

Morgen nog een meeting met een prof ivm mijn thesis, nog wat mensen bezoeken.  Vrijdag dan examen afleggen en afscheidsfeestje bouwen.  Zaterdag uitslapen en blogbecue.  Zondag dan kot leeghalen en grootouders bezoeken.  Maandag valies maken, en dinsdag vertrekken!  U ziet, geen seconde meer over in mijn laatste dagen hier in België.  Slapen doe ik daar wel.

Het doet toch raar, zo “doehoei” zeggen zoals anders, maar weten dat je elkaar 5 maand of langer niet meer zult zien.  Wat ik denk ik nog het meest van allemaal ga missen zijn de mensen die je zo “per toeval” tegenkomt.  Mensen waar je niet mee afspreekt of chat, maar die je zo af en toe tegenkomt in het studentenleven en waar je super mee overeenkomt.  Want van mijn vrienden zal ik zowieso wel iets horen in die 5 maand, van hen niet.

Nu, ik heb eigenlijk geen tijd om melig te doen, ik moet blokken!  Ik zie jullie wel allemaal op de blogbecue! (genoeg reclame zo antoon?)