Jemmon Foe


Murphy
januari 21, 2008, 12:32 am
Filed under: persoonlijk

Ik heb het in 2,5 jaar nog niet tegengekomen, maar nu was het zover: ik had geen deftige kleren meer om aan te doen om terug naar Leuven te vertrekken. De broek waarmee ik naar huis was gegaan was echt echt veel te vuil en moest dus dringend in de was. Dan maar in de diepste krochten van mijn kleerkast gedoken, en alles maar ook alles gepast dat er nog treffelijk zou uitzien onder een jas en boven mijn zwarte botten.

Niets, maar dan ook niets gevonden.

Dan maar bij de mama om hulp gaan smeken, want hoewel haar broeken zeker een paar maten te groot zijn, heeft ze veel creativiteit om zo’n noodsituaties op te lossen. Na het passen van wat tunieken die ook veel te groot waren, heb ik dan uiteindelijk maar de jeansrok-met-ingebouwe-rekker aangetrokken. Niet dat er iets mis is met die rok, maar ik voelde mij volkomen belachelijk.

Maar hey, wie neemt er nu de trein naar Leuven de zondagmiddag? Normaalgezien niemand bekends. Maar dat was buiten Murphy’s wet gerekend natuurlijk. Zit ik daar nog maar 5 minuutjes op dat perron te wachten en zie ik iemand van in het lager afkomen. Ik duik mijn hoofd wat dieper in mijn boek, maar er is geen ontsnappen aan: ze komt duidelijk ook op de beschutte zeteltjes zitten. Een verraste begroeting en een leuke babbel volgden, maar toch bleef ik denken “Why today???”.

Vanaf nu neem ik altijd een extra broek mee naar huis.

Advertenties

Geef een reactie so far
Plaats een reactie



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s



%d bloggers liken dit: